خیلی از رویداد ها و حرف و حدیث هایی که این روزها در فضای سیاسی و رسانه ای کشور مطرح است ، محصول دو تفکر رایج است . نخست تفکری که معتقد است ما در ایران دانش و توانایی انجام خیلی از کارها از جمله تولید خودرو ، هوافضا ، صنعت ماهواره و …. را نداریم و باید برویم همه این ها را از غرب بیاوریم و تفکر دوم این که ما در ایران نیروهای توانمند فراوانی داریم و همه این کارها را می توانیم خودمان انجام بدهیم و نیازی به فناوری غرب نداریم . این دو تفکر تقریبا در همه امور کشور مقابل هم صف آرایی می کند و افکار عمومی کشور را درگیر حواشی کرده است .

نکته مهم این که حامیان این دو تفکر گروه محدودی هستند که چون دسترسی به ابزار اطلاع رسانی دارند می توانند دامنه تفکر خود را قدری گسترده سازند و از همه مهمتر این که از پیام آنان متاسفانه بیشتر رسانه های بیگانه استفاده می کنند و مردم ایران هم غالبا کمتر به حواشی سیاسی توجهی دارند و بیشتر در گیر کارهای روزمره و تامین معیشت زندگی خودشان هستند.

نکته مهم این است که این دو جریان متاسفانه روز به روز در موضوعات مختلف صف آرایی جدی تری مقابل یکدیگر دارند و فعالیت آنان باعث شده تا هر موضوع کوچکی درکشور بلافاصله سیاسی شده و یک عده موافق و مخالف پیدا کند و مانع پیشرفت امور شود.

اختلافات سیاسی در کشور در شرایطی است که در آنسوی مرزها و در همسایگی ما مخالفان و معاندین جمهوری اسلامی ایران فعالانه مشغول تاخت و تاز هستند و هر روز برای جمهوری اسلامی ایران خط و نشان می کشند .

در چنین شرایطی صف بندی ها و دو قطبی سازی داخل کشور بدون توجه به منافع ملی با جدیت دنبال می شود و  به نوعی طرفین دو تفکر نا خواسته مشغول بازی در میدان و مخالفان نظام شده اند .

دست فرمانی که این گروه از دوستان سیاسی در پیش گرفته اند متاسفانه جز تضعیف ارکان نظام و سوژه برای دشمن فراهم کردن دستاورد دیگری نخواهد داشت .

این روند باعث شده هر روز افکار عمومی مردم و نخبگان کشور را که باید صرف جلب رضایت مردم ، توسعه و پیشرفت ایران و حضور در بازار های بین المللی و تضمین آینده کشور شود ، صرف موضوعات پیش پا افتاده و کم ارزشی می شود که تعبیری جز گل زدن به خودی برای آن نمی توان یافت .

در این اوضاع و احوال طرفین دو تفکر باید به خود آیند ، موقعیت کشور و شرایط اقتصادی ، اوضاع مردم ، فشار های خارجی و سایر برنامه ریزی های دشمنان نظام را درک کنند، و بپذیرند که همه چیز را صفر و صدی نباید دید . فکر نکنیم که هر کس دیدگاه ما را قبول ندارد و یا به عبارتی رقیب سیاسی ما محسوب می شود باید از صحنه ایران حذف شود . بی تردید ما در ایران توانمندی های زیادی داریم اما بی نیاز از پیشرفت های دنیای خارج نیز نیستیم و اینگونه هم نیست که اگر غربی ها به ما فناوری یا پیشرفت های خودشان را ندهند ، نظام جمهوری اسلامی ایران فردا زمین گیر خواهد شد که زهی خیال باطل

اگر وحدت و همدلی داخلی می خواهیم که ضرورت اجتناب ناپذیر امروز کشور است باید وحدت عملی را از اشتراک فکر آغاز کنیم و این امکانپذیر است اگر بخواهیم و اراده کنیم ، به آینده و منافع ملی کشور بیاندیشیم و توان تحمل یکدیگر را داشته باشیم . انشاء الله