این روزها خبرهای ضد و نقیضی از روند مذاکرات هسته ایران و ۱+۵ به گوش می رسد ، در رسانه ها صفات مختلفی برای این دور از مذاکرات ذکر می شود و برخی آن را دور سخت مذاکره ، روند کند ، پیچیده و نظایر آن ذکر می کنند ، عده ای هم معتقدند توافقات اصلی انجام شده و در زمان مقرر توافق انجام خواهد شد .

در داخل ایران منتقدان روند مذاکره معتقدند با این دست فرمان مذاکره کنندگان ، منافع ملی کشور رعایت نمی شود لذا تیم مذاکره کننده نباید به هر قیمتی تن به توافق دهند .

آنچه مسلم است اکثر قریب به اتفاق مردم خصوصا مخاطبان مذاکره در داخل و خارج از کشور با انجام یک توافق موافق هستند و نظر سنجی ها هم نشان می دهد که بالای ۷۰ درصد با انجام توافق موافق هستند اما آنچه الان موضوع بحث و اختلاف است ، کیفیت این توافق است که به ” توافق خوب یا توافق بد ” شهرت یافته است .

منتقدان مذاکره می گویند به سوی یک توافق بد می رویم و حامیان مذاکره می گویند روند مذاکره و نتیجه آن توافق خوبی است .

قطعا شاخص و مرز دقیق و حساب شده ای برای تشخیص توافق خوب و بد وجود ندارد   و این دو صفت در ذهن افراد مختلف تعاریف متفاوتی دارد و همین برداشت متفاوت مبنای شکاف بین موافقان و مخالفان مذاکره است .

در داخل کشور آنچه حد فاصل این شکاف را پر می کند و نقطه تعادل آن می باشد فرمایشات مقام معظم رهبری است که طرفین سعی می کنند اظهار نظر های خود را با شاخص نقطه نظرات رهبری تطبیق دهند اما در آن سوی مرزها چنین نقطه تعادلی وجود ندارد و هر کس تعریف متفاوتی از توافق خوب و بد ارائه می کند .

آنچه ما در داخل ایران باید رعایت کنیم ، این است که مخالفت با روند مذاکره باعث تضعیف تیم مذاکره کننده نشود که در چنین شرایطی به ناچار مجبور به امتیازدهی بیشتر به طرف مقابل خواهیم شد اما نقد ها باید کمک کند تا تیم مذاکره کننده بتواند امتیازات بیشتری از حریف بگیرد.

آنچه موضع ما را در این مذاکره تقویت خواهد کرد قطعا وحدت داخلی و نزدیک شدن دیدگاه ها و رفتار موافقان و مخالفان مذاکره به یک نقطه تعادل و سمت و سوی تحولات منطقه خواهد بود .

ذکر این نکته ضروری است که در غرب نیز خصوصا در آمریکا اوباما و هواداران دمکراتش بیش از ما به این توافق نیاز دارند و اگر نتوانند به توافق جامع هسته ای با ایران دست یابند بسیاری از برنامه های آینده سیاسی آنان خصوصا در انتخابات ریاست جمهوری آینده آمریکا دچار تزلزل خواهد شد و تبعات آن به سادگی برای آنان جمع نخواهد شد.

شواهد از دو سوی جبهه مذاکره نشان می دهد تا ۹ تیر ( ۳۰ ژوئن ) ( حدود دو هفته دیگر ) زمان ضرب الاجل تعیین شده برای توافق جامع هسته ای ، دستیابی به یک توافق محتمل است و احتمال توافق بیش از عدم توافق است اما نکته مهم در این فرصت دستیابی به یک توافق خوب برای هر دو طرف است .

گزارش ها نشان می دهد طرفین مذاکره تا کنون در خیلی از زمینه های اختلافی توافق کرده اند از جمله درباره آینده ساختار راکتور آب سنگین اراک به توافق رسیده اند اما مواردی هنوز اختلاف نظر دارند و این موارد است که روند مذاکرات را کند و پیچیده کرده است که عبارتند از : ابعاد احتمالی برنامه هسته ای ایران ، میزان دسترسی بازرسان به تاسیسات هسته ای و غیر هسته ای ، نحوه و زمان رفع تحریم ها و چگونگی بازگشت تحریم ها در صورت نقض توافقات

قطعا در دو هفته باقیمانده تمامی موضوعات اختلافی با توجه به پیچیدگی های آن رفع نخواهد شد لذا پیش بینی می شود طرفین به یک توافق کلی رضایت دهند و در طول زمان موضوعات باقیمانده را حل و فصل کنند .