روزها به سرعت می گذرد و بتدریج به زمان ضرب الاجل نهایی و توافق احتمالی هسته ای ایران و ۱+۵ در اوایل تیرماه نزدیک می شویم .

در بازدیدی که از غرفه شرکت های خارجی نمایشگاه صنعت نفت و گاز داشتم اغلب شرکت کنندگان خارجی در نمایشگاه معتقد بودند توافق ایران و ۱+۵ خصوصا در راس آن ها توافق بین ایران و آمریکا در مذاکرات هسته ای دست یافتنی است و قطعا انجام خواهد شد منتهی ممکن است شکل آن تغییر کند .

در آن سوی مرزها نیز برخی تحلیلگران به این سئوالات پاسخ می دهند که آیا توافق هسته ای بنفع ایران خواهد بود یا غرب ؟ و این که پس از توافق چه اتفاقی خواهد افتاد ، آیا غربی ها به اهداف خود برای کنترل ایران دست خواهند یافت یا خیر ؟ آیا ایران حاضر به همکاری با غربی ها در منطقه خواهد شد  ؟ و سئوالاتی از این دست

آنچه مسلم است اینکه تحولات منطقه ای و بین المللی نشان می دهد ، همه طرف ها به یک توافق نیاز دارند ، ایران به این توافق نیاز دارد ، اعراب منطقه و غربی ها و در راس همه آمریکایی ها به این توافق نیاز دارند و قطعا نیاز غربی ها بیش از ایران به این توافق است.

صرفنظر از این که توافقی انجام شود یا نه نکته مهم این است که مدیران جمهوری اسلامی ایران برای دوران پسا مذاکره اعم از این که توافق حاصل شود یا خیر یا به احتمال قوی برای دوران پسا تحریم باید برنامه داشته باشند .

حجم شرکت کنندگان خارجی در نمایشگاه نفت و گاز و افزایش قابل توجه آمد و رفت هیات های خارجی به ایران نشان می دهد بسیاری از کشورها و شرکت های صنعتی ، انرژی و تجاری خصوصا غربی ها برای حضور در بازار ایران پس از توافق دور خیز کرده اند اما در داخل از ظواهر اینگونه بر می آید که برنامه ای برای دوران پسا تحریم وجود ندارد و یا دستکم اینکه کسی به فکر برنامه ها و سیاست های دوران پسا تحریم نیست و یا اگر برنامه ای وجود دارد مردم و رسانه ها از آن بی اطلاع هستند !

ایران کشور بزرگی است ، با منابع غنی نفت ، گاز ، معادن و … ، نیروی تحصیلکرده ، موقعیت استراتژیک که خیلی از کشورهای جهان بخاطر این ویژگی ها تمایل دارند با ایران همکاری کنند . ایران نیز ظرفیت های حضور در بازار های جهانی خصوصا در زمینه نفت و گاز را دارد و باید در بازار های جهانی حضور یابد .

بدون شک موفقیت در همه این زمینه ها نیازمند برنامه ریزی و سیاستگذاری مناسب است که در صورت تحقق توافق با ۱+۵ بتوان تمایلات گسترده همکاری های خارجی را  به سوی اهداف و برنامه های کلان کشور هدایت کرد .

بسیاری از سرمایه گذاران خارجی و یا ایرانیان مقیم خارج که صاحب سرمایه و دانش و فناوری هستند تمایل دارند به ایران بازگردند ، اکثر آنان سئوالشان این است که برنامه دولت و کشور برای روزهای پسا توافق و پسا تحریم چیست ؟ قطعا بدون برنامه        نمی توان به حجم عظیم تقاضا ها پاسخ داد لذا ضرورت دارد مسئولان کشور در این زمینه چاره اندیشی کنند و گروه های مطالعاتی مسئول تهیه برنامه پسا تحریم را تعیین و به برنامه جامعی در این زمینه برسند .

حتی اگر در تیرماه توافقی بین ایران و ۱+۵ صورت نگیرد و تحریم ها هم لغو نشود ، باز نیاز به برنامه ریزی و اطلاع رسانی به مردم داریم .

در هر دو صورت کشور نیازمند آینده پژوهی و برنامه ریزی جامع جهت مدیریت منابع و بهره گیری از فرصت ها است تا بتوانیم برنامه های کلان کشور را محقق کنیم .