رمضان را با القاب متفاوتی نظیر بهار قرآن ، بهار دل ها ، ضیافت ا.. و ده ها القاب مشابه یاد می کنند تا بگویند رمضان صرفا تحمل گرسنگی و تشنگی نیست بلکه رودخانه است که با آب زلال خود باید آلودگی های انسانی و غبار قلوب مسلمین را بزداید و ببرد. متاسفانه این القاب که هر یک حاوی پیامی برای انسان سازی است در کوران گرد و غبار های سیاسی و اخلاقی بتدریج رنگ باخته تا آنجا که همه ما این القاب را بارها ذکر می کنیم اما کمتر به معانی آن می اندیشیم و یا توان عمل به آن را نداریم ، در این مجال قصد بررسی چرایی رسیدن به این مرحله را نداریم بلکه می خواهیم بگوییم اگر در رمضان امسال یک گام کوچک برای حفظ ارزش های انسانی و جامعه برداریم ، به پیام اصلی رمضان که انسان سازی و ساخت جامعه ای انسانی است رسیده ایم .

جامعه امروز ما از دو موضوع مهم بیش از سایر مشکلات رنج می برد ، که راهکار آن در پیام های رمضان نهفته است که عبارتند از  ، فقر مادی و فقر سیاسی که نتیجه آن تقریبا همه دستاوردهای ارزشی جامعه ما را تحت الشعاع قرار داده است .

آنچه از گزارش ها و خبرهای مسئولان نهاد های امدادی نظیر کمیته امداد ، بهزیستی و شهرداری  بر می آید این است که در کلان شهر تهران که یکی از شهرهای مرفه کشور به شمار می رود چیزی قریب به ۲۰۰ هزار خانوار و به عبارتی ۸۰۰ هزار نفر وجود دارند که مشکل نان شب دارند .

مشکل نان شب به این معنی که قادر به تامین حتی یک وعده غذای خانواده خود نیستند و درآمد کافی برای خرید حتی نان را هم ندارند ، بگونه ای که در مناطق محروم جنوب شهر تهران مقابل برخی از نانوایی ها تابلوی ” نان نسیه نداریم ” را می توان دید .

همین موضوع درباره کارگران کم در آمد با درآمد های زیر ۵۰۰ هزار تومان و در شهرهای دور افتاده کشور با وضعی بدتر از تهران صادق است .

اگر از رمضان امسال که ماه بهار دل ها است همین یک نکته را بگیریم که به جای پهن کردن سفره های رنگین افطاری برای کسانی که دستشان به دهانشان می رسد ، بتوانیم طعام همین گروه محرومین اطراف خود را حتی برای یک ماه رمضان تامین کنیم کار بزرگی کرده ایم و به پیام ماه بهار دل ها عمل کرده ایم و گرسنگی و تشنگی های ما نتیجه ای داده است .

نکته دیگر ، توجه و درمان فقر سیاسی است که بتدریج در سطوح مختلف خصوصا در سطوح مدیران کشور نفوذ کرده است .

در این روزها به وفور شاهد هستیم که مدیران به سهولت یکدیگر و خصوصا مدیران قبل از خود و یا مدیران قبلی مدیران کنونی را متهم به سوء مدیریت ، سوء استفاده و ….     می کنند و به راحتی آبروی یک فرد ، گروه ، سازمان یا خانواده ای را می برند بگونه ای که گویی در این کشور هیچ مدیریت ارشد و سیستم نظارتی ای وجود نداشته و ندارد که جلوی خطا ها را بگیرد و به همین ترتیب توسعه این اتهامات کل کشور و یک نظام را زیر سئوال می برد .

متاسفانه بدلیل کثرت این اتهامات اولین چیزی که به ذهن مردم کوچه و خیابان می رسد و به صراحت گاهی نیز بیان می کنند این است که فرض بر این که یک مدیری در یک دستگاهی خطا داشته ،  سوء استفاده کرده و یا قصوری مرتکب شده است ، پس دستگاه های نظارتی و مدیران بالا دستی چه می کرده اند که این مدیر توانسته اینگونه به دستگاه خود و سپس کل سیستم و نظام خسارت بزند !

اگر از رمضان که ماه اخلاق ، ماه بهار دل ها و … است همین یک درس را بگیریم که بخاطر رضای خدا ما که مسلمان هستیم و روزه می گیریم و …  بی ضابطه یکدیگر را بخاطر چند صباحی بزرگنمایی مدیریت یا گروه خود متهم نکنیم و کل کشور را با سیاه نمایی زیر سئوال نبریم ، توشه بزرگی از رمضان امسال برداشته ایم . انشاء الله